Emocje
Smutek, tęsknota, złość, poczucie pustki, osamotnienie, bezradność, ulga albo poczucie winy. Różne emocje mogą pojawiać się obok siebie.
Żałoba jest naturalną odpowiedzią na śmierć bliskiej osoby i może obejmować bardzo różne emocje: smutek, tęsknotę, złość, poczucie pustki, winę czy trudność w odnalezieniu się w zmienionej rzeczywistości. Nie ma jednego prawidłowego sposobu przeżywania straty. Jeśli jednak cierpienie staje się przytłaczające albo przez długi czas znacząco utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację ze specjalistą.
Nie każdy przeżywa stratę w ten sam sposób. Intensywność emocji może zmieniać się z dnia na dzień, a okresy względnego spokoju mogą przeplatać się z nagłym powrotem silnej tęsknoty lub smutku.
Smutek, tęsknota, złość, poczucie pustki, osamotnienie, bezradność, ulga albo poczucie winy. Różne emocje mogą pojawiać się obok siebie.
Wracanie pamięcią do zmarłej osoby, rozmyślanie o okolicznościach śmierci, pytania „co by było, gdyby” albo trudność w wyobrażeniu sobie przyszłości.
Zmęczenie, napięcie, problemy ze snem lub apetytem, poczucie ciężaru w ciele albo okresowe trudności z koncentracją.
Trudność w powrocie do obowiązków, zmiana relacji z innymi ludźmi, unikanie miejsc przypominających o stracie albo poczucie utraty dotychczasowej roli i kierunku.
Śmierć bliskiej osoby może wydarzyć się nagle albo być poprzedzona długą chorobą. Znaczenie ma również charakter relacji, okoliczności śmierci i wcześniejsze doświadczenia osoby pozostającej w żałobie.
Utrata osoby, która była częścią codziennego życia, może zmienić nie tylko relacje, ale też dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa, plany i sposób myślenia o przyszłości.
Wypadek, samobójstwo, nagła choroba albo inne dramatyczne okoliczności mogą sprawić, że obok żałoby pojawią się silny lęk, obrazy związane z wydarzeniem, poczucie winy lub trudność w zaakceptowaniu tego, co się stało.
Żałoba może rozpocząć się częściowo jeszcze przed śmiercią, gdy bliscy mierzą się z pogarszającym się stanem zdrowia i przewidywaną utratą. Po śmierci może pojawić się zarówno smutek, jak i ulga związana z końcem cierpienia.
Żałoba nie zawsze dotyczy relacji, która była bezpieczna i bliska. Złość, rozczarowanie, nierozwiązane konflikty lub ambiwalentne uczucia mogą również stać się ważną częścią przeżywania straty.
Intensywność żałoby nie przebiega według jednego kalendarza. Sam fakt, że smutek lub tęsknota utrzymują się długo, nie oznacza jeszcze zaburzenia.
W klasyfikacji ICD-11 wyróżnia się jednak przedłużającą się żałobę. Dotyczy ona sytuacji po śmierci bliskiej osoby, gdy utrzymująca się, silna tęsknota lub zaabsorbowanie zmarłą osobą wiążą się z nasilonym cierpieniem i wyraźną trudnością w codziennym funkcjonowaniu, a przebieg żałoby jest znacząco dłuższy niż oczekiwany w danym kontekście społecznym i kulturowym.
Rozpoznania nie powinno się stawiać samodzielnie. Jeśli masz wrażenie, że czas mija, a życie nadal pozostaje niemal całkowicie podporządkowane doświadczeniu straty, warto porozmawiać ze specjalistą.
Możesz zgłosić się także wtedy, gdy po prostu potrzebujesz miejsca, w którym będzie można bezpiecznie mówić o stracie i związanych z nią emocjach.
Nie istnieje jeden moment, w którym „powinno się” zakończyć żałobę. Znaczenie ma przede wszystkim to, jak wygląda Twoje cierpienie i jak wpływa na życie.
Celem psychoterapii nie jest usunięcie wspomnień ani przyspieszenie żałoby. Praca może pomóc przeżywać stratę i stopniowo odnajdywać się w zmienionej rzeczywistości.
W podejściu psychodynamicznym można przyglądać się nie tylko samemu bólowi po stracie, ale również znaczeniu utraconej relacji, uczuciom wobec zmarłej osoby, nierozwiązanym konfliktom, poczuciu winy oraz zmianom w obrazie siebie i własnego życia.
Z czasem ważnym obszarem pracy może stać się także budowanie życia, w którym więź i pamięć o zmarłej osobie mogą pozostać obecne, ale strata nie musi całkowicie organizować codziennego funkcjonowania.
Daje przestrzeń do przeżywania i rozumienia emocji związanych ze stratą oraz jej wpływu na aktualne życie.
Może być potrzebna, jeśli oprócz żałoby pojawiają się nasilone objawy depresyjne, poważne problemy ze snem, bardzo duże ograniczenie funkcjonowania lub inne objawy wymagające oceny lekarskiej.
Celem pomocy nie jest dopasowanie osoby do z góry określonego harmonogramu żałoby, lecz zrozumienie jej własnego doświadczenia.
Żałobie mogą towarzyszyć smutek, zmęczenie, problemy ze snem, trudność z koncentracją i okresowe wycofanie. Samo występowanie takich objawów nie oznacza jednak automatycznie depresji.
Depresja i żałoba mogą również współwystępować. Szczególnej uwagi wymagają między innymi utrwalone poczucie bezwartościowości lub beznadziei, znaczne ograniczenie funkcjonowania oraz myśli samobójcze. W takiej sytuacji warto skonsultować się ze specjalistą.
Pierwsza rozmowa służy poznaniu Twojej sytuacji, doświadczenia straty i tego, co obecnie jest dla Ciebie najtrudniejsze.
Możesz powiedzieć tyle, ile jesteś gotowy lub gotowa powiedzieć o osobie, która zmarła, i o okolicznościach jej śmierci.
Przyglądamy się emocjom, codziennemu funkcjonowaniu, relacjom, pracy, snowi i temu, co jest obecnie najtrudniejsze.
Konsultacja pomaga ustalić, czy potrzebujesz psychoterapii, konsultacji psychiatrycznej lub innej formy wsparcia.
Jeśli rozpoczynasz psychoterapię, tempo i zakres pracy są dopasowane do Twojej sytuacji i doświadczenia żałoby.
Nie każda osoba w żałobie potrzebuje psychoterapii. Jeśli jednak chcesz skorzystać z profesjonalnej pomocy, możesz zacząć od konsultacji.
Jeśli po śmierci bliskiej osoby potrzebujesz miejsca do rozmowy albo czujesz, że żałoba zaczyna znacząco utrudniać Twoje codzienne życie, możesz zacząć od konsultacji.