Ciało
Kołatanie serca, napięcie mięśni, drżenie, uczucie ucisku, duszność, bóle głowy, dolegliwości żołądkowe, zawroty głowy lub trudności ze snem.
„Nerwica” to określenie nadal często używane przez osoby doświadczające przewlekłego lęku, napięcia, niepokoju oraz objawów odczuwanych w ciele. Nie odpowiada ono jednej współczesnej diagnozie. Dlatego w Centrum Refleksja w Krakowie zaczynamy nie od etykiety, lecz od zrozumienia konkretnych objawów, sytuacji życiowej i sposobu funkcjonowania danej osoby.
Termin jest nadal powszechnie rozumiany i używany, ale obecne klasyfikacje diagnostyczne opisują poszczególne problemy bardziej szczegółowo.
Pod określeniem „nerwica” mogą kryć się różne doświadczenia: przewlekły lęk, napięcie, napady silnego niepokoju, objawy somatyczne, trudności ze snem, uporczywe zamartwianie się albo inne problemy nasilające się pod wpływem stresu.
Współczesna diagnostyka rozdziela część tych objawów pomiędzy różne grupy zaburzeń. Dlatego podczas konsultacji nie zakładamy z góry, że określenie „nerwica” oznacza jedno konkretne rozpoznanie.
U różnych osób obraz trudności może wyglądać inaczej. Czasem najbardziej dokucza lęk, czasem objawy fizyczne, a czasem ciągłe napięcie i poczucie niemożności odpoczynku.
Kołatanie serca, napięcie mięśni, drżenie, uczucie ucisku, duszność, bóle głowy, dolegliwości żołądkowe, zawroty głowy lub trudności ze snem.
Niepokój, napięcie, rozdrażnienie, poczucie zagrożenia, trudność w wyciszeniu albo nagłe fale silnego lęku.
Ciągłe zamartwianie, przewidywanie negatywnych scenariuszy, trudności z koncentracją lub uporczywe analizowanie objawów i zagrożeń.
Unikanie sytuacji wywołujących napięcie, częste poszukiwanie upewnienia, ograniczanie aktywności albo wycofywanie się z codziennych działań.
Poniższe przykłady nie są osobnymi diagnozami. Pokazują raczej sposoby, w jakie osoby opisujące swój problem jako „nerwicę” mogą doświadczać trudności.
Trudno się rozluźnić, myśli stale wracają do możliwych problemów, a nawet spokojne sytuacje nie przynoszą pełnego poczucia bezpieczeństwa.
Napięciu psychicznemu mogą towarzyszyć realnie odczuwane objawy fizyczne, takie jak kołatanie serca, ból, ucisk, problemy żołądkowe, drżenie czy zawroty głowy.
Objawy mogą stawać się silniejsze w okresach przeciążenia, konfliktów, zmian życiowych lub innych sytuacji wywołujących napięcie.
Osoba może dostrzegać, że poziom lęku lub napięcia nie odpowiada sytuacji, a mimo to mieć trudność z ograniczeniem swojej reakcji.
Jeśli objawy powodują cierpienie albo zaczynają wpływać na codzienne funkcjonowanie, możesz zgłosić się z opisem tego, co obecnie jest dla Ciebie najtrudniejsze.
Nie ma jednej przyczyny, która wyjaśniałaby wszystkie objawy określane jako nerwicowe. W psychoterapii ważne jest poznanie ich indywidualnego kontekstu.
W podejściu psychodynamicznym zwraca się uwagę między innymi na wewnętrzne konflikty, trudne do przeżycia emocje, sposoby radzenia sobie z napięciem oraz utrwalone wzorce funkcjonowania i relacji.
Objaw nie jest wtedy rozumiany wyłącznie jako coś, co należy jak najszybciej usunąć. Psychoterapia może służyć także zrozumieniu, dlaczego pojawia się właśnie w określonych sytuacjach, co go nasila i jaką rolę pełni w sposobie radzenia sobie z emocjami.
Napięcie może być związane z trudnością pogodzenia sprzecznych potrzeb, pragnień, obowiązków lub oczekiwań.
Znaczenie może mieć sposób, w jaki osoba rozpoznaje, przeżywa i reguluje trudne emocje.
Objawy można również rozpatrywać w kontekście relacji, doświadczeń życiowych i utrwalonych sposobów reagowania.
Nie trzeba czekać, aż trudności staną się skrajnie nasilone. Znaczenie ma przede wszystkim to, jak długo się utrzymują i jak bardzo wpływają na Twoje funkcjonowanie.
Sposób pracy zależy od charakteru objawów, ich nasilenia, historii osoby i tego, co zostanie rozpoznane podczas pierwszych konsultacji.
W Centrum Refleksja psychoterapia jest prowadzona przede wszystkim w podejściu psychodynamicznym. Terapeuta pomaga przyglądać się objawom, emocjom, napięciu, wewnętrznym konfliktom oraz powtarzającym się sposobom reagowania i tworzenia relacji.
Pierwsze konsultacje służą rozpoznaniu problemu. Na ich podstawie można ustalić, czy psychoterapia jest odpowiednią formą pomocy oraz jaki dalszy sposób pracy będzie właściwy.
Może pomóc rozumieć to, co wywołuje i podtrzymuje napięcie, oraz stopniowo zmieniać utrwalone sposoby przeżywania i reagowania.
Może być wskazana, gdy objawy są nasilone, znacznie utrudniają funkcjonowanie lub warto rozważyć leczenie farmakologiczne.
Objawów fizycznych nie należy automatycznie przypisywać psychice. Nowe, silne lub niepokojące dolegliwości powinny być odpowiednio ocenione przez lekarza.
Wystarczy, że opowiesz, co się dzieje, od kiedy trwa i w jaki sposób wpływa na Twoje życie.
Możesz opowiedzieć o lęku, napięciu, objawach fizycznych, myślach i sytuacjach, w których problem się nasila.
Specjalista pyta o czas trwania objawów, codzienne funkcjonowanie, stresory, relacje i wcześniejsze doświadczenia.
Sprawdzamy, jak najlepiej rozumieć zgłaszane trudności i czy potrzebne są dodatkowe konsultacje.
Może nim być psychoterapia, konsultacja psychiatryczna, diagnostyka lub inna odpowiednia forma pomocy.
Dobór formy pomocy zależy od obrazu trudności i przebiegu konsultacji.
Nerwica i zaburzenia lękowe nie są dziś pojęciami tożsamymi. „Nerwica” jest szerszym, historycznym określeniem, podczas gdy współczesna diagnostyka wyróżnia konkretne zaburzenia lękowe, takie jak zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie paniczne, fobie czy lęk społeczny.
Jeśli główną trudnością jest właśnie silny lub przewlekły lęk, napady paniki, fobie albo unikanie, zobacz również naszą stronę poświęconą zaburzeniom lękowym.
Jeśli szczególnie niepokoją Cię objawy odczuwane w ciele, możesz przeczytać także nasz materiał poświęcony temu zagadnieniu.
Jeśli lęk, napięcie lub nawracające dolegliwości zaczynają ograniczać Twoje codzienne życie, możesz zacząć od konsultacji. Pierwszym krokiem jest zrozumienie problemu.